تعریف ارگونومی

طبق تعریف انجمن بین‌المللی ارگونومی (IEA): واژه ارگونومی (دانش کار کردن) از ریشه یونانی ارگون (به معنای کار) و نوموس ( به معنای قانون-بایدها و نبایدها) است.

ارگونومی (یا عوامل انسانی) شاخه‌ایی از دانش مرتبط با فهم برهمکنش‌های میان انسان‌ها و سایر عنصر یک سیستم است و حرفه‌ایی است که تئوری، اصول ، داده و روش‌های طراحی برای بهینه ساختن رفاه انسانی و عملکرد کل سیستم می‌باشد عبارت ارگونومی و عوامل انسانی اغلب  به جای هم یا به عنوانی واحد (مثل  عوامل انسانی / ارگونومی- HF/E  یا E/HF به کار می‌رود. اگرچه متخصصان HF / E اغلب در بخش‌های خاص اقتصادی ، صنایع یا زمینه های کاربردی کار می کنند ، اما علم و عملکرد HF / E محدود به صرف دامنه این علم نیست. HF / E یک علم یکپارچه سازی چند رشته ای و کاربر محور است. موضوعات HF / E به طور معمول ماهیتی سیستمی دارند. بنابراین HF / E از یک رویکرد کلی نگر سیستم برای استفاده از تئوری ، اصول و داده ها از بسیاری از رشته های مرتبط برای طراحی و ارزیابی وظایف ، مشاغل ، محصولات ، محیط ها و سیستم ها استفاده می کند. HF / E عوامل فیزیکی ، شناختی ، اجتماعی فنی ، سازمانی ، محیطی و سایر عوامل مربوطه و همچنین تعاملات پیچیده بین انسان و سایر انسانها ، محیط ، ابزار ، محصولات ، تجهیزات و فناوری را در نظر می گیرد.

طبق تعریف ارگونومی، این دانش به سه بخش زیر بخش‌بندی می‌گردد:
الف: ارگونومی فیزیکی
ب: ارگونومی شناختی
پ: ارگونومی سازمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *