ماکرو ارگونومی (ارگونومی کلان)

به طور عمده ارگونومی به دو بخش عمده ماکرو ارگونومی (ارگونومی کلان) و میکرو ارگونومی (ارگونومی خرد) تقسیم شده است. ماکروارگونومی یک نگرش اجتماعی- فنی است که به طراحی سازمانی، سیستم کار و نیز طراحی تعامل های انسان – ماشین، انسان – محیط و انسان – شغل می‌پردازد و بر مشارکت کارکنان تاکید دارد. با به‌کارگیری ماکروارگونومی بسیاری از اصول ارگونومی خرد خود به خود در نظر گرفته می‌شود استفاده صحیح از شیوه‌های ماکرو ارگونومی می‌تواند منجر به بالا رفتن رضایت‌مندی از کار شود.

رویکرد ماکروارگونومی تاکنون در زمینه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته است که برخی از آنها عبارت انداز:

  • ساخت
  • خدمات
  • اتوماسیون دفتری مانند بانک‌ها خدمات مالی اقتصادی حمل ونقل و سازمان‌های دولتی و…
  • تحقیق وتوسعه
  • سیستم‌های اطلاعاتی و پشتیبانی تصمیم‌گیری
  • تحلیل و جلوگیری از حوادث صنعتی

طراحی موثر ماکرو ارگونومیک بسیاری از نیازهای میکرو ارگونومیک را نیز برآورده می‌سازد و در نتیجه تطابق‌پذیری ارگونومیک اجزای سیستم با ساختار کلی سیستم را تضمین می‌کند. به بیان اجتماعی، این رویکرد باعث بهینه‌سازی هم‌زمان زیر سیستم‌های فنی و پرسنلی از بالا به پایین در کل سازمان می‌گردد. در نتیجه اطمینان بیشتری از کارکرد بهینه سیستم و اثربخشی آن شامل بهره‌وری، ایمنی، رفاه، ‌انگیزش ذاتی کارمندان و کیفیت سطح زندگی وجود خواهد داشت. در عوض رویکرد صرفاً میکرو ارگونومیک به احتمال زیاد سیستمی به‌وجود می‌آورد که زیر سیستم انسان برای تطابق با تکنولوژی و ساختار سیستم تحت فشار قرار می‌گیرد. عدم تطابق انسان با تکنولوژی و سازمان می‌تواند نه تنها بر بهره‌وری و بازدهی سیستم بلکه بر انگیزش کارمندان، تعهد و رضایت شغلی ذاتی نیز تاثیر منفی بگذارد.

برای دریافت آگاهی‌های بیشتر با ما تماس بگیرید

info@humanfactors.ir

دیدگاه‌ها بسته هستند.